..โอ้ละเหนอ
โอ๋ โอ โอ้ละเหนอ
ผู้สาวภูไท ใช่มีแต่ที่เรณู
ได้ฮัก และที่ได้ฮู้
คือสาวภูไท สกลนคร
ครั้นไปเที่ยวงาน
พระธาตุแซงซุม ได้พบบังอร
เหมือนเคย ร่วมบุญปางก่อน
อยู่สุดขอบฟ้า ก็มาพบพาน
แดดอัสดง
ค่ำลงที่ฝั่งหนองหาร
เฮาสองเคย เที่ยวด้วยกัน
มนต์ฮักสายัณห์ สวาทวาบหวาม
สายลมเฉื่อยฉิว
ทิวสนลิ่วโอน สอดเสียงกังวาน
เหมือนเสียงใจเฮา สาบาน
ให้หนองหาร ได้เป็นสักขี
..โอ้ละเหนอ
หัวใจดังเหมือน ต้องมนต์
ท้าวผาแดง และนางไอดล
ให้เจอน้อง ณ แดนแห่งนี้
พรเจ้าช่วยคุ้ม
ฮักยั่งยืน อย่าได้หน่ายหนี
เหมือนหนี ยายวี
อยู่คู่หนองหาร คนขานกล่าวชม
..แดดอ่อน คราใด
หัวใจ ที่สั่นสะท้าน
คิดถึง เคยฮักผูกพัน
คิดถึงหนองหาร ที่เคยรื่นรมย์
ความหลัง ฝังน้อง
ที่เคยประคอง นวลน้องแนบซม
หัวใจ ยังครางระงม
โอ้ แม่สาวสกล ที่รัก..