วันหนึ่งในฤดูเหงา
-Sandra-
..ดนตรี...(F)..
...........ไม่เคยมีเช้าใด ที่จะสดใส
ไม่ร้อง ไห้ ตอนลืมตา ไม่เคยมีซักคืน
ที่ไม่ผวาตื่น เพื่อฝืนหลับต่อทั้งน้ำตา
ไม่ ไม่เหลือ อะไรเลยไม่มี ไม่ ไม่รู้ ซะที่ว่าเมื่อไหร่
จะผ่านตรงนี้ไป ต้องอยู่กับท้องฟ้า หม่น
ต้องอยู่กับสายฝน พรำ วนเวียนซ้ำๆ
คุกคามทิ่มแทง หัวใจ เธอคงไม่รู้ หรอก
ว่าเธอได้ทอดทิ้ง ใคร ให้อยู่ในฤดูเหงา
ที่ร้าวราน ร้าวรานเพียงไหน
....ดนตรี...........
.อยากมีดวงตะวัน ส่งให้ใจฉัน
ไม่หนาว สั่น จนเย็นชา อยากมีอ้อมแขนใคร
ยื่นมากอดไว้ ให้ซบไหล่ ซับน้ำตา
ไม่ ไม่เหลือ อะไรเลยไม่มี ไม่ ไม่รู้ ซะที่ว่าเมื่อไหร่
จะผ่านตรงนี้ไป ต้องอยู่กับท้องฟ้า หม่น
ต้องอยู่กับสายฝน พรำ วนเวียนซ้ำๆ
คุกคามทิ่มแทง หัวใจ เธอคงไม่รู้ หรอก
ว่าเธอได้ทอดทิ้ง ใคร ให้อยู่ในฤดูเหงา
ที่ร้าวราน ร้าวรานเพียงไหน
....ดนตรี...........
ต้องอยู่กับท้องฟ้า หม่น ต้องอยู่กับสายฝน พรำ
วนเวียนซ้ำๆ คุกคามทิ่มแทง หัวใจ
เธอคงไม่รู้ หรอก ว่าเธอได้ทอดทิ้ง ไป
โลกที่เงียบเหงา เธอไม่มีวัน เข้าใจ
อยู่กับท้องฟ้า หม่น อยู่กับสายฝน พรำ
วนเวียนซ้ำๆ คุกคามทิ่มแทง หัวใจ
เธอคงไม่รู้ หรอก ว่าทรมานเท่าไหร่
วันหนึ่งในฤดูเหงา มันร้าวราน ร้าวราน
ย้า ย้า ยาย้ายา ย่ายา