แพ้ภัยตัวเอง
-อ๊อฟ ปองศักดิ์ -
..ดนตรี..Eb
.....ดนตรี......>.>.>..ถ้าหาก ชีวิต ฉันย้อนไป ได้มีโอกาสทำอะไร เหมือนใจที่ต้องการ ถ้าหากได้ย้อนเวลาไปวันนั้น จะไม่ทำสิ่งเลวร้าย ไม่ให้เธอจากไปไหน .แค่ วันนั้นฉันยอมจับมือเธอ สบตาเธอ และขอโทษเธอด้วยหัวใจ ถ้าหากวันนั้นฉันโอบกอดเธอไว้ คงไม่เสียเธอไป ไม่เหงาเดียวดายอย่างวันนี้แค่เพียงเพราะ เป็นคนไม่ยอมแพ้ [ไม่ว่าใครก็ตาม] แค่เพียงเพราะอารมณ์ที่วู่วาม [ไม่เข้าใจ ผิดอะไร] ได้แต่คิดว่าเธอไม่ไปไหน [อย่างกับเหมือนของตาย] แต่สุดท้ายตัวเองต้องแพ้ภัย [ภัยตัวเอง ที่ตัวเองทำเอาไว้] .....ดนตรี......>.>.>..ถ้าหาก ตรงนี้ ยังมีเธอ จะดูแลอย่างดี ไม่ทำให้เธอ ต้องเสียใจ จะเปลี่ยนแปลง ให้ตัวเองเยือกเย็นไว้ จะไม่ทำสิ่งเลวร้าย ไม่ให้เธอจากไปไหน .แค่ วันนั้นฉันยอมจับมือเธอ สบตาเธอ และขอโทษเธอด้วยหัวใจ ถ้าหาก วันนั้นฉันโอบกอดเธอไว้ คงไม่เสียเธอไป ไม่เหงาเดียวดายอย่างวันนี้ โว้ แค่เพียงเพราะ เป็นคนไม่ยอมแพ้ [ไม่ว่าใครก็ตาม] แค่เพียงเพราะอารมณ์ที่วู่วาม [ไม่เข้าใจ ผิดอะไร] ได้แต่คิดว่าเธอไม่ไปไหน [อย่างกับเหมือนของตาย] แต่สุดท้ายตัวเองต้องแพ้ภัย ไม่มีทางจะย้อนเวลาไป คงไม่มี ทั้งที่รู้ว่าชีวิตที่ต้องขาดเธอนั้น ช่างโหดร้าย